الدرس الرابع : درس چهارم

        اصحاب الكهف : اهل غار (البته توجه شود كه این عبارت معمولا به همین شكل به كار میرودبدون ترجمه) 

 فی قدیم الزمان كان الناس فی رغد و رفاه .

                                          درزمان قدیم مردم در وفور آسایش و نعمت و رفاه بودند .

فی یوم من الایام                    در روزی از روزها

سمع الناس : ایها الناس ! ایها الناس                     مردم شنیدند : ای مردم . ای مردم

هذا امر من الملك القاهر ، السلطان القادر (دقیانوس عظیم )

                        این دستوری است از جانب پادشاه قدرتمند و پیروز دقیانوس بزرگ

الشخص الذی یترك عبادة الاصنام جزاؤه القتل .. ایها الناس ..!

                              ای مردم ! فردی كه پرستش بت ها را رها كند مجازاتش كشتن است . 

ومن بعد ذلك الیوم                                  و از بعد از آن روز

ملأ الخوف و الرعب قلوب الناس .               ترس و وحشت دل های (قلب های ) مردم را پر كرد .

بدأ الملك الجبار بصلب المؤمنین والمؤمنات              

                                    پادشاه ستمگر شروع به بدار آویختن مردان و زنان با ایمان كرد .  

وكان فی القصر الملك امیر                      ودر كاخ پادشاه شاهزاده ای بود

هو مومن لایعبد الا الله                           او شخصی با ایمان است كه به جز خدا را نمی پرستد

الهی انا عبدك الضعیف .                          خدای من ! من بنده ضعیف و ناتوان توام .

ارحم و انصر هؤلاء المومنین و المومنات .            رحم كن و این مردان و زنان با ایمان را یاری كن .

اجعل عاقبة امرنا خیرا .                                سرانجام كار ما را نیك قرار بده . ( مارا عاقبت به خیر گردان )

وبعد مدة فی قصر الملك                              و بعد از مدتی در كاخ پادشاه

جاء احد الوشاة و قال للملك                         یكی از سخن چینان آمد و به پادشاه گفت

ایها الملك العظیم !                                     ای پادشاه بزرگ !

انّ الامیر و اصدقاءه                                   بدرستیكه (همانا) شاهزاده و دوستانش

خارج المدینة الان                                    هم اینك بیرون شهر هستند

هم مشغولون بعبادة الله و یسجدون له .

                                               آنها مشغول پرستش خدایند و برای او سجده می كنند .

غضب الملك بشدة و امر وزیره :                  پادشاه شدیدا خشمگین شد و به وزیرش دستور داد:

ایها الوزیر !                                      ای وزیر !

ابحث عن الامیر !                              به دنبال شاهزاده بگرد !

اسجن هؤلاء المتمردین !                    این سركشان (شورشیان ) را زندانی كن !

امنع عنهم الطعام و الشراب .              غذا و نوشیدنی را از ایشان دریغ كن (منع كن)

اصلبهم غدا فی جذوع النخل .                فردا آنها را برتنه های درخت خرما به دار بیاویز .

ابنة الملك قلبها مع هؤلاء المومنین                 دختر پادشاه قلبش با این مردان  باایمان بود

جاءت فی اللیل و بیدها مفاتیح السجن ..           در شب هنگام آمد درحالی كه كلیدهای زندان در دستش بود ...

یا امیرة ! كیف دخلتِ هنا ؟                      ای شاهزاده خانم! چگونه وارد اینجا شدی ؟

بسهولة .. انّ الله معنا .                         به راحتی .. قطعا خدا همراه ما است .

ولكن .. ارجعی بسرعة و اذهبی من هنا .. انتّ فی خطر !

                 ولی .. سریع برگرد و از اینجا برو ... تو در خطر هستی

لا .. لا .. اخرج  مع اصدقائك .                      نه .. نه .. با دوستانت خارج شو

اخرجی .. اتركی السجن ..                       خارج شو .. زندان را ترك كن ..

ولكن .. الخطر قریب .. انتم علی وشك الاعدام !

                   ولی ... خطر نزدیك است ... شما در شرف اعدام هستید !

فهرب الجمیع من السجن و ذهبوا الی كهف ..

                  پس همگی از زندان فرار كردند و به غاری رفتند ...

فوقع ما وقع ...                       پس شد آن چه شد ..