الدرس الخامس : درس پنجم

                                      البستان المحروق : باغ سوخته

هذا البستان کبیر . الاشجار مثمره .... الفواکه کثیره ... التفاح ... الرمان .... الاعناب ..

          این باغ بزرگ است . درختان میوه دارند . میوه ها بسیارند . سیب . انار . انگور

 

صاحب البستان شخص کریم یحّب الفقراء .

                 صاحب باغ شخص بخشنده و بزرگواری است که فقیران را دوست دارد .

 

فی البستان                      درباغ

 

اعزائی ! إجمعوا الفواکه . احملوا لاسرتکم .

                عزیزانم ! میوه ها را جمع کنید . برای خانواده تان ببرید .

 

عزیزاتی ! إجمعن الفواکه ... احملن ..

                     عزیزانم ! میوه ها را جمع کنید . ببرید....

 

فی یوم من الایام                               در روزی از روزها

 

مرض صاحب البستان ... فطلب ابناءه و قال :

                    صاحب باغ مریض شد ... پس پسرانش را خواست و گفت :

 

یا اولادی ! ارحموا الضعفاء ! اعملوا لله

                       ای پسرانم ! به ضعیفان و ناتوانان رحم کنید . برای خدا کار کنید .

 

افتحوا باب البستان للبوساء . فانّ الثروه فانیه .

                درب باغ را برای بینوایان باز کنید . پس قطعا ثروت از بین رفتنی است .

 

بعد وفاه الوالد                                  بعد از مرگ پدر

 

الابن الاول : هذا البستان لنا.                    پسر اول : این باغ برای ما است .

 

الثانی : نعم .. هذا حقنا و لا حق للآخرین فیه .

              دومی : بله . این حق ما است و دیگران هیچ حقی در آن ندارند .

 

الثالث : العمل بوصیه الوالد واجب .

                      سومی : عمل کردن به سفارش و وصیت پدر واجب است .

 

اعملا بوصیه . اشکر الله علی هذه النعمه .

                    به وصیت عمل کنید . خدا را برای این نعمت شکر کنید .

 

اجعلا حقا للسائل و المحروم .                   حقی را برای فقیر و بینوا و محروم قرار دهید .

 

ولکن .... ما قبلا                                   ولی ..... نپذیرفتند . (قبول نکردند)

 

وفی بیوت البوساء                           و در خانه نیازمندان

 

نحن ما اکلنا شیئا  منذ مده یا اماه .

                              ایمادر ما مدتی است چیزی نخورده ایم .

 

اعزائی ! اصبروا... اصبروا.. غدا نذهب الی البستان

                 عزیزانم . صبر کنید.. صبرکنید ... فردا به باغ می رویم .

 

فی البستان                               در باغ

 

الولدان : اخرجوا ... اخرجوا .. اترکوا ارضنا ... هذا البستان لنا ... اخرجن ... اذهبن ... اترکن .

           دو پسر : بیرون روید . بیرون روید . زمینمان را ترک کنید . این باغ برای ما است .

                                          بیرون بروید . بروید . ترک کنید .

 

فعلم الله سوء نیه الولدین .

                 پس خداوند نیت بد دو پسر را دانست .

 

صباح الیوم التالی                         صبح روز بعد

 

ذهب الاولاد نحو البستان ... اخذتهم الحیره

                  پسرها به سوی باغ رفتند .... حیرت و تعجب آنها را فرا گرفت .

 

کیف یمکن ؟ لا... لا ..

                          چگونه ممکن است ؟ نه...نه ...